Wie is ek?

 

ek is die een wat met bloupers gebede

my woorde en sinne op papier laat rank

my donderstorms in ink kom huil

en my hosannas aan jubelverse hang

my gedagtes skeur rivierbeddings

van verborgenhede oop

as stemme hadida deur my kop

waar die lewe veldlangs loop

genade omsoom my daagliks

soos die pêrelwit van varkore

wat treinspoorkranse met geloof

binne stellasies van hoop vasbou

 

soveel jare geheueloos, ankerloos en

so amper ook reddeloos

met slegs die ink van my pen

en ‘n kop vol gedagtes

wat my koers laat hou

 

berge boggel en breek van dankbaarheid

want agter my is die sleepstap

van ‘n genadespoor en dit,

dit laat my kniel met

krummelwoorde

van opregte dank



 

Inkdorings

 

in die afwaartse taal

van my ink

branderbreek my wese

tot singbare resonansies

melodieë sonder klank

 

inkdoringtrane

knoop letters in ‘n sielstaal

al is daar min

wat die rigting verstaan

as blinde ontwakings

skeur deur my lyf

 

met brose vlerke

bloei my wese

en ontwaak blindelings

onder die swerfstrale

van ‘n silwermaan

 

folterings vloei na benede

uit die hoeke van my hart

tot daar waar

nuwe blomme groei

en ek my rusplek vind

tussen komma en punt

 



 

Lawakors van liefde

 

terwyl die son sy

nagsê strale robynrooi

oor die kim laat val

in die nag stilweg gebloei

waar dit halfmaan

soos ‘n vaderlandswilger

aan die koepel boog

 

die krag van jou minnelied

het die songloed opgevang

‘n lawakors laat vlam

en jou loogwarm liefde

soos smeltende was op my hart

laat reën wyl die landskap

sag verander in seën

 



 

Hart- silhoeêtte

 

deur rankspasies van my hart

vlinder miljoen ongespreekte woorde

karos die diepste denke en

balsem die lof van my voel

 

die geur van affodille

troetel my sinne en

in my oë skyn ‘n nuwe reënboog

waaraan my drome hang

 

in die gerwe van jou liefdespalms

bloei my skemers ‘n lentelied

waar jou asem oor my suis

buig my wese in aanbidding

 

ons vingers knoop nuwe sonne

in die polsing van ons liefde

en jou woorde beitel

hart-silhoeëtte wat my verteer

 



 

Liefdesdors

 

my gedagtes is soos

swaeltjies op vlug

tussen die denneplantasie

waar ek my vergeet wil bekis en

my drome verlos

my woorde laat herleef

in die swart van ink

 

hier op papier

kom offer ek vir jou

die onvolmaakheid

van my denke

wat zig-zag strepe

van sinsnedes

wat diep binne

my brand

 

smeulend woed

skroeiende emosies

uit die tempel van my hart

en ek skink aan jou uit

die onuitputbare bron

van laventel-genade

my liefde in moeselien gevou

 

daar kan jy tot in ewigheid

verdwaal in die rookseine

deur die jaarringe van ons liefde

en jou immer versadig

aan die lente

van ons liefdesdors

Liefdes-spore

 

deur die vlak van my hart

het die dieptes van jou spore

mildelik ontkiem en langs die

horrelpootpaaie het die skaamwit

van varkore woordlangs

soos fonteine oopgebars

 

die donkermaan

het helder ontplof

onder die bruidskuim

se spierwit spoeg

waar dit stil genadebrood

breek oor die oewers

van my siel

 

goedheid en guns

het bruisend stroomversnel

deur die spasies van my dink

wyl jou liefde stroom-op

deur my wese koggel

om dan sag te breek

in die proe van my mond

 

 

 



 

Konfetti-ruite

 

deur skadu’s van die filterson

het ek teruggekom met my brokkelwoorde

wat sweef soos swaels in die lug en

op my mou eggo-brand ‘n traan

waar is jy dan my lief, ja sê my waar?

 

teen die horison het jy my naam gelos

in konfetti-ruite vir die wind gestrooi

deur grou wolke het die reënvoëls geroep

laat gaan, laat gaan, laat gaan . . .

en die groen het stil tot bruin vermos

 

klatergoud het uit my oë geval

wrang drup die gal van onthou

die ons, in ons pond het halveer

die son sal weer helder skyn

al het jy my hart verskeur

 

voetloos het my reis verder gegaan

kringe getrek om die donkermaan

my gedagtes was duister want

die husse fluister in jou stem

laat gaan, laat gaan, laat gaan . . .

 

 



 

Gebreekte tyd

 

tik-tok oor geskeurde uurglas-son

verdwyn die sekondetentakel

oor �n blanko afgrond van niks

kieriemank verdwaald asof in

fe�verdigsels het tyd gestol;

in die oerou-murasies� kom grysgrou

die koggellag van bitter onthou

van anderdag se gister, dalk �n m�re vol rou

 

�

Knysnatre�

 

waar Knysnatre� trippelsag

onder my dondervoete val

ristelbreek blare onder die sware vrag

waar Knysnatre� trippelsag

sonder om vir skadu�s te wag

wat geluidloos in sonkolle knal

waar Knysnatre� trippelsag

onder my dondervoete val

 

 

 

 



 

Somerliefde

 

soos �n ligbries-swaelvlerk swiep die sang

om-en-om in die tonnels van my hart

mallemeule medeklinkend in my o�

erosliefde asem-warm uit jou mond

raak sag aan die diepste sterrekors

laf en roekeloos, s� broos

intiem, vertrouend dog skroeiend

enigma van ons somerliefde

fladder flikflooi mooi waar jy

dolosgooi, bly ons liefdespand

ewigdurend, altydewig

 

 



 

Klokkespel

 

ou klokke koggel

vanuit wit vestingtorings

jy bly leegplek weg

 

smagtend, klouend vas

dryf dagdrome winkend weg

om nog te vertoef

wagtend dat jy gou mag kom

na waar ons diep geplant is

 

nuwe deuntjies rol

oor �n kreukelheuwel son

jy is volplek terug�������������������������������������������

 

 

 

 



 

Traan Prinses van harte

 

Jou o� was �n traan van harte,

en jou mond �n prinses van gee

�

maar �rens in �n laataanduur

moes jy jou kruis dra in die Pont de L�Alma

 

en

 

�n eensaam tonnel tot rusplek versier

�

broos was jou hande in liefde gevleg

om saam Dodi die finale adem te blaas

en �n laaste onheil is jou onts�

toe kameras flits-flits in jou dood bel�

�

maar

 

jou sagte vrede kronkel steeds die pad

�

en jou afvlerk dartel

�n Elim

nou �n gesalfde

in god�like hand

 

 



Heil�ge fees � vir die tyd waarin
ons leef

 

in stadsgedruis en wolkekrabberlig

verduister die� sanktifikasie

van een heilig� nag (so lank

gelede) toe God se vinger

onder eng�lesang �n sterpad

na verlossing trek

 

ons w�reld nou vol duisternis�

verloor ons gou die roetekaart

van hoop, geloof en liefde

want dit hang aan

brose drade van oorlewing

het die Lig alreeds getaan

voetspore van ons Herder

en die sang van eng�leskaar

het in die donkerte vervaag

*

O Heer, laat U hosannas weer

deur hierdie melkweg beier

op �n stille sterrenag

kom skenk dan oor

die wye heelal weer

U vrede aan die mens

 

laat weer U Helderlig

juig-jub�lend skyn

U stem hoorbaar

in onse harte spreek

wyl stergenade oor ons re�n

sodat ons weer, in stille

eenvoud by die groen weivelde

U heilige genadebrood kan breek



 

Jy is my vrede

 

ons siele het

op die maanlig gedans

en die letsel rimp�lings

in die son se goud gedoop

wyl ons vlerklangs

die heiligheid

van ons saamwees

soos vergeet-my-nie�tjies

in liefdesakkers plant

 

in jou o� het die dag helder gebreek

en jou glimlag het die re�nboog

handgemaak laat blink

en die dae is nou skaduloos –

rein soos aronskelke

wat vlinder met die wind

 

ja, in jou het ek my heil

weer my vrede gevind

 

 

 



 

Nuutgevonde vryheid

 

maanlig ruik na

gekneuse katjiepierings

omsoom met die silwer

van gestorwe lig

wat sag val op

die broosheid

van my denke

 

s� kom �n Godgestuurde

boodskap deur die

rooikransduiwe gebring

weemoed krabbel met

deurweekte soutseespore

mildadig in kleur

om in glans oor

weerlose lip-oewers

te breek

 

verlede se wonde

l� pik-dig begrawe

onder purper doudruppelstroop

wat tussen wolke kranse

van versoening vleg en

nuutgevonde vryheid

word in rooi gedoop



�Die mirre van jou kalmte��

 

j� met jou purperstem is my nagmaal

jou blougroen o� is waar ek

my dolle verslawing vier

jy is die LSD ontploffing

die reddingstou van my bestaan

want die korrels van hael word �n taal

pynstilte se vloektaal,

dit vibreer

dit hoor

dit fluister

 

die cul-de-sac van seer

bring uitgediende dae

waar my verweer

nou half gepantser l�

strofes wat immer my uitkoms was

staan nou soms ruggedraaid

verstrooid

geheel ontheilig

 



verslawende wingerdvog val

brandend na bene�

inkdorings word

dan wrang geskink

die panasee bly ontbreek en

brokkels van

E K

verdwyn in �n sesvoet graf

en dit wat eens uitkoms moes gee

het in metrum en vers

heelhartig diep,

diep binne gesterf

 

dan kom mirre jou kalmte

weer elke litteken

en anker my uit krom afdraaipaaie

bring die bottergeel son

en ek w��t dis danksy jou

dat ek na elke bittervloed

weer in milde oordaad

in my wese kan eb en ty

 

 

 

 

 

 



 

Prismasluiers

 

in die dro�loop van my o�

het rippelvlakke

na sonkolle gebeur

my klam wonde

in die grou van

moeselien versteek

en deur skadu�s

dwaalkringe getrek

 

so breek daar

deur prismasluiers

(asof in gebrokenheid,

gekruisig en gesterf)

die maalkolk van gebroke p(s)alms

wat in spie�lbeeld na

verlore vlinders tas

 

 

 

 

 

 

 



 

Liefdesode

 

in die eggo�s van die jasmyn se reuk

skil jou koesterwoorde, sag in eerbied

(soos reukwerk wat deur my vingers val

tot by die poorte van my hart se grendeldeur)

s� bind jy my vas in jou heil�ge

Jabesgebied

 

dan kom sypel dankies� (ge)bede

as uitbreek- metafore, deur my lippe se keerwalle

want die wasem van jou liefde is my leef se rede

wyl jou hartklop ritmies klop-klop

soos �n duisendpoot se kieliespoor

net vir máº

Lewer kommentaar

Lewer kommentaar