‘n sagter ink

Nou ja, daars dit nou.
Waarheid gevind:
Dit was nie hy nie,
maar ‘n ander vrou.

Still klop
diè klokke van vrees,
oor die begeerte
van jou eie gees.

Nie kwaad nie,
nie hartseer,
net nie:

Wat jy of ek is nie.
Dis al.

Dis net
soos skaduwee daarvan hou
om in die son te lê,
en dag lelies op sonsondergang
vas hou aan die
laaste
bietjie
lig.

Wat oor is:
in jou
en ek
almal eintlik.

Maar ja.
Ek verstaan.
Ek weet.
Ek glo.
Ek is.