Heuwels

In die skadu van die heuwel wil my hart rus vind, daar waar dit donker is, breek dit meer.

Hoeveel keer Here moet ek die pad stap van tydelik geluk, net om weer in die gruwel van lee woorde op die klippe te val.

In die vroeë oggendson sien ek hoop, uiterlik is niks verkeerd, my glimlag bereik my oë en verhelder my gesig.

Net U sien deur na my onderdrenge gewaad, die trane wat loop – wat nie deur menslike oë gesien word nie.

Die middagson skroei neer op die heuwels van my hart, die valse hoop en seer brand ongenadiglik op my neer.

My liggaam laat niks blyk-maar tog sien U my skroeiende vlamme wat brand en die trane blus nie die verterende seer.

Ek smag na ’n koel bries in die snikkende hitte, lewende liefde wat lug bring in verkoolde murg.

Hoekom is die mens se liefde net tydelik? Waarom vertrou ons op ’n verkoelende bries as U self die wind regeer?

Liefde waai altyd, soms sag in versoening, soms gewelddadig in aksie – liefde het verby my gebrande hart gewaai.

Ek roep na U, na U wat die wind lei, waai asseblief deur my, genees die vlamme van valse hoop-blus die lee woorde van vertroue.

Waai weg die dooie grys as, van menslike liefde.

Lewer kommentaar

Leave a Reply